‘Hé! Eva! Kom eens!’ roept Sophie uitbundig. Eva rent naar Sophie toe. ‘Wat is er?’ Sophie wijst naar een berg. Eva trekt haar wenkbrauwen op. ‘Ja, dat is een berg ja. Wat is daar bijzonder aan?’ Sophie trekt Eva mee. ‘Kijk! Een opening!’ ze staat voor een spleet in de rotsen. Eva’s gezicht klaart op. ‘Gaan we erin?’ Sophie knikt. ‘Graag!’ ze glippen naar binnen. Het is pikdonker. ‘Kijk eens!’ Sophie haalt een zaklamp uit haar broekzak. ‘Geweldig!’ roept Eva. Met de zaklamp naar voren gericht lopen ze door de lange gangen van de grot. Plotseling horen ze een harde knal. Eva geeft van schrik een gil, die nog een paar seconden door de grot galmt. ‘Wat was dat?’ vraagt Sophie met trillende stem. ‘Geen idee….’ zegt Eva angstig. Maar als ze achter zich kijken, zien ze dat het licht uit de              spleets is verdwenen. ‘Sophie? Ik denk dat we opgesloten        zitten….’ zegt Eva zacht. ‘Ja.’ antwoordt Sophie. ‘Ik ben bang  dat je gelijk hebt…’

Volgende keer het gevolg…….

Advertenties